ชาติที่ ๕ พระมโหสธ (หน้า ๔๒)

มโหสธขู่พระเจ้าจุลนี

มโหสธเมื่อเห็นพระเจ้าจุลนีเสด็จออกจากอุโมงค์  จึงรีบตามออกมาบ้าง  แล้วปิดประตูอุโมงค์เหยียบสลักยนต์  ประตูทั้งหมดตลอดโคมประทีปก็ปิดพร้อมกัน

มโหสธคุ้ยดาบที่ตนฝังไว้เมื่อวันก่อน  หยิบขึ้นมา  โดดเข้าจับพระหัตถ์พระเจ้าจุลนี  เงื้อดาบตั้งท่าจะฟาดฟันบั่นเศียรพระเจ้าจุลนีให้ทรงตกพระทัย  แล้วทูลถามว่า  "ข้าแต่พระองค์  ราชสมบัติในสกลชมพูทีปเป็นของใคร ?"

พระเจ้าจุลนีตรัสอย่่างเลื่อนลอยว่า  "เป็นของเจ้า  เจ้าจงอภัยแก่เราเถิด  เราไม่ต้องการราชสมบัติ  ขอแต่ชีวิตไว้เท่านั้น"

มโหสธเห็นพระเจ้าจุลนีทรงหมดขัตติยมานะอย่างสิ้นเชิงแล้ว  จึงตรงเข้าไปกราบทูลว่า  "ข้าแต่พระองค์ ขอพระองค์อย่าได้ทรงตกพระทัยไปลย  ข้าพระพุทธเจ้าไม่ปลงพระชน์ของพระองค์แล้ว  ข้าพระพุทธเจ้าขอถวายดาบนี้แด่พระองค์"  ทูลแล้วมโหสธก็ถวายดาบต่อพระหัตถ์พระเจ้าจุลนี  แล้วกราบทูลต่อไปว่า  "ขอเดชะ  หากพระองค์ทรงปรารถนาจะฆ่าพระองค์  ก็ขอให้ทรงฆ่าด้วยดาบเล่มนี้  แต่ถ้าทรงปรารถนาจะพระราชทานอภัย  ก็ขอได้ทรงพระราชทานอภัยเถิด  พระเจ้าข้า"

พระเจ้าจุลนีทรงเห็นใจมโหสธมากที่ถวายดาบแด่พระองค์  จึงตรัสว่า  "ดูก่อนมโหสธบัณฑิต  เราให้อภัยแก่เจ้า  เจ้าจงลุกขึ้นมาเถิด"

พระเจ้าจุลนีกับมโหสธ  ต่างก็จับดาบกระทำสัตย์ปฏิญาณสาบานว่า  จะไม่ประทุษร้ายต่อกัน

พระเจ้าจุลนีจรัสกะมโหสธว่า  "ท่านบัณฑิต   ท่านก็มีกำลังสติปัญญามากถึงเพียงนี้  เหตุไฉนจึงไม่คิดเอาราชสมบัติเสีย"

มโหสธกราบทูลว่า  "ขอเดชะ  หากข้าพระพุทธเจ้าประสงค์จะเอาราชสมบัติ  ก็จะฆ่าพระราชาในสกลชมพูทวีปเสียในวันนี้  แต่ข้าพระพุทธเจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้  เพราะการทำลายผู้อื่นเพื่อหวังทรัพย์และยศแก่ตนนั้น  นักปราชญ์ไม่สรรเสริญเลย  พระเจ้าข้า"  ทูลแล้วมโหสธก็เปิดประตูอุโมงค์ให้ผู้ติดตตามเสด็จออก  ภายในอุโมงค์ก็สว่างไสว  บรรดาผู้ติดอยู่ในอุโมงค์ต่างก็ดีใจ  ออกจากอุโมงค์ตรงเข้าไปแสดงความขอบคุณต่อมโหสธ  ที่ปล่อยให้พวกเขาาได้รอดชีวิตออกมาได้

...................................

จากหนังสือ  ทศชาติชาดก  (พระเจ้าสิบชาติ)

โดย  แปลก  สนธิรักษ์